Ανεμοπαρμένα όνειρα χαμένα σε σειρές με υποσχέσεις

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

17-5-2017

Ανεμοπαρμένα όνειρα χαμένα σε σειρές με υποσχέσεις,
ένα γιατί, ένα πώς, πράξεις πολλές και διαιρέσεις.
Και ένας ήλιος εκεί σοφός, δυνατός και τρομακτικά καυτός,
να δίνει όλο το πορφυρό και όλο το μωβ, πορτοκαλί και εκτυφλωτικό χρυσό.

Ένα ανεπαίσθητο φρούδο αεράκι σαν μια τελεία,
ένα ερωτηματικό μέσα στης ζωής το δύσκολο δρομάκι σαν μπερδεμένη ευθεία,
να προσπαθεί να διώξει τα σύννεφα με φοβέρα ,
αλλά σε βράχους του εγωισμού να βρίσκει την ξέρα.

Και τότε ο ήλιος νευρίασε πολύ,
έκανε το κόκκινο της φωτιάς, το πορτοκαλί,
και ένα χάδι ήρθε από τον ουρανό,
ένα φιλί του πάθους κάτι από αμαρτωλό φιλί στης φλέβας το λαιμό.

Και εσύ Δηιανειρα και εσύ Σαπφώ, εσύ Ήρα, εσύ Αθηνά, εσύ Γη δώστε σκοπό,
μια ψυχή, μια καρδιά μέσα στον Καιάδα έχει βρει απονιά,
η τελειότητα δεν είναι στην μορφή αλλά ενδότερα, μέσα στην ψυχή.

Ποσειδώνα δώσε κύμα, δώσε ρυθμό γοργό,
για μια αγάπη σε άλλη στεριά, σε άλλο ωκεανό,
που θέλω φιλί του έρωτα και για το δάκρυ να της πω.
Αυτό το κόκκινο που έκλεψα από τον Ουρανό.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by