Εκεί που καθόμουν σκεφτική και λίγο ζαλισμένη

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Stamatina Vathi

21-11-2017

Οικογενειακά 1

Εκεί που καθόμουν σκεφτική και λίγο ζαλισμένη,
από την ίωση πολλή ταλανισμένη.
Είδα δύο ανθρώπους να υβριζονται λες και είχαν χαθεί στην ειμαρμένη.
Αυτό το ντουλάπι φώναζε και αυτοί αλληλοβριζόντουσαν,
νόμισα με μικρά στο παιδικό σταθμό τα είχαν και τσακωνόντουσαν.
Αλλά μου φάνηκε πως ο ένας πολιτικός ήταν θαρρώ,
με θέση, με καρέκλα και φίλο τον πρωθυπουργό.
Και ξάφνου το τηλέφωνο άρχισε να χλιμιντρίζει,
μια δικηγόρος ήταν θαρρώ να μου πει τι γίνεται στο Αθηναϊκό μετεριζι.
Λέει μετά από τρία χρόνια παρά αφού ο θείος είχε αποδημησει εβρωμαγε η αίθουσα και έπρεπε να την ανοίξει.
Χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα και να την καθαρίσει.
Τόσα καλοκαίρια και τόσοι καύσωνες δουλειά δεν είχαν κάνει, έπρεπε τώρα να γενεί να μπει το αγκαθινο στεφάνι.
Ω τρισμοιρε εσύ αθωε τεθνεόντα εσύ νόμιζες ότι ζούσες ελεύθερος αλλά οι γυρωθεν σε είχαν σε περιφρούρηση και φακελωμενος τι έκανες την κάθε ώρα.

Το χρήμα το εχομενο δεν κάνει τον άλλον υπεράνω,
πρέπει να το έχει ο χαρακτήρας να είναι Άνθρωπος προπάντων.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by