Είναι απατηλό το δάκρυ γλυκιά μου Αφροδίτη…

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

25-11-2017

Είναι απατηλό το δάκρυ γλυκιά μου Αφροδίτη…
Όπως κατεβαίνει γλυκό το αίμα στις φλέβες,
σκέψεις, απορίες και φοβέρες γίνονται νούφαρα λιλά
που αρμενίζουνε στην λίμνη του πουθενά.
Και εσύ εκεί καθρεφτίζεις την μοιραία ομορφιά σου,
αναρωτιέσαι το πορφυρό κόκκινο που έχει κρυφτεί στην λάγνα ματιά σου.
Τι αλήθεια, τι ψέμα, τι λόγια της γης καμωμένα,
τι λέξεις αέρινες με ονειρόσκονη στεφανωμένα.
Και το βλέμμα χάνεται στο βυθό της λίμνης,
πάλλεται και δονείται στον κάθε ήχο, στο κάθε γραπτό.
Και ένας Άρης, Αρης πύρινος, καυτός,
να περιμένει ένα σου νεύμα, να γίνει ορατός.
Δάκρυ φιλί, γλυκιά μου Αφροδίτη,
μέσα στης σάρκας τον δυνατό ρυθμό,
καθώς κράζουν τα τύμπανα του πολέμου,
άραγε της Ειρήνης ποιο θα είναι το μερτικό?
Δάκρυ φιλί και ένα πορφυρό σε αγαπώ.

Stamatina Vathi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by