Δύο χέρια σκληρά,με πέτρα δυνατά

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

15-12-2016

Δύο χέρια σκληρά,με πέτρα δυνατά.
Δύο μάτια της βροντής, της ανυπερθέτου αστραπής,
αντάρτες, ελεύθερα άλογα της αλλαγής,
μιλάνε μόνο με την ματιά, κόβουν σάρκες με μια θωριά.

Ένα βουνό καταπέλτης της ζωής,
μια θάλασσα να πνίγει πόνους, ελπίδες της φυγής.
Και εσύ; Εσείς;
Πολεμάτε για κεκτημένα που είναι από χρόνια παραδωμένα.

Γιατί;
Ακούω μια κραυγή από της αβύσσου την γη.
Σφυρηλατούνται εποχές, χωρίς σωστά δεδομένα, με υπεκφυγές.
Σιωπές.

Όταν έρχονται τα γεγονότα, είναι άγρια ποτάμια χωρίς ρώτα. Ξεχύνονται μανιασμένα, τρώνε όλα τα κατά συνθήκη δεδομένα και προγραμματισμένα.
Και μετά;

Ότι σαθρό παρασύρει με φόρα και το ιδεατό.
Και η ματιά γίνεται πιο πύρινη, λαίλαπα κανονικιά.
Σάρκες, αίμα, καταστροφή, η παλινδρόμηση και η μη επανεκκίνηση μπορεί στο τέλος να γίνει η ανταμοιβή.
Απόλυτη σιωπή.

Τώρα μιλάνε οι ουρανοί.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by