Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου, χάνομαι

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

17-12-2016

Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου, χάνομαι.
Θέλω να φτάσω τον ουρανό, το αισθάνομαι.
Σε μια απόλυτη συστροφή, στρόβιλος κανονικός,
πάλλεται η ψυχή, θέλει να βγει, να ελευθερωθεί.

Βλέπω κάτι απόκοσμο, μοναδικό,
στον ουρανό πετάει ελεύθερα ένας αετός.
Ανοίγει τα φτερά, βγάζει μια κραυγή,
οιωνός για μια συνέχεια με την άδεια της ψυχής.

Χρώματα γύρω μου, εικόνες μπερδεμένες,
λιθαράκια μιας καρδιάς, όπλα επανδρωμένες
και η ψυχή να συντονίζεται, να γίνεται ένα με το θεϊκό,
να απορρίπτει με πάθος το σώμα, αυτό είναι φθαρτό.

Φλόγες πύρινες, γαλάζιες σκιές,
είναι όταν αγγίζεις το μέγιστο, νιώθεις τις σιωπές.
Μόνο το σώμα να γυρίζει, γη κανονική,
ήλιος το πνεύμα να πετά, να σκίζει τον ουρανό, με μια ματιά.

Κόκκινος στρόβιλος, αίμα στην φυγόκεντρο της αέναης φυγής,
αέρας που γίνεται πιο δυνατός, σε πάει στην σφαίρα της άπειρης εναλλαγής,
πράσινο χρώμα, βαθύ, ζωντανό, η γη οδύρεται, φωνάζει τον ουρανό.

Μετά το πνεύμα αιωρείται, φτάνει το υπερθετικό.
Ον, σύμπαν, αέναο υπαρκτό.

Πίνακας: Michel Kokkinos

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by