Χρόνος αδυσώπητος, σκληρός

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

10-11-2016

Χρόνος αδυσώπητος, σκληρός,
να σου ραγιζει την καρδιά, αφορισματικός.
Και εσύ; ΕΣΥ;
Ένα εκκρεμές να τον ακολουθεί,
σε κάθε χτύπο του, κάθε μικρή εντολή.
Σιγή.

Και η καρδιά να επαναστατεί,
να γίνεται ένα με τον λεπτοδείχτη,να αντισταθεί.
Ήχος πια της νυχτιάς, αστροφεγγιά,
φεγγάρι φωτεινό μες στην δική σου αγκαλιά. Φωλιά.
Ένα χαμόγελο αφοπλιστικό, που δυναμιτίζει το μυαλό.
Εξορκιστικό.

Και εγώ;; Εγώ;;
Εγώ σταγόνα να έχει αφεθεί,
να έχει από εσένα παρατηθεί.
Το είδωλο της ίδιας της ψυχής σου σε αποζητεί.
Μια Αφροδίτη αφημένη τον Βόρειο δεσμό της να καλεί.
Ψυχή.

Και εσύ χαμένος σε οιωνούς,
σε χωρίς ουσία αυτοσκοπούς.
Να έχεις μετουσιωθεί.
Σε κάτι χωρίς ορισμό μεταλλαχτεί.
Μην αλλοτριωθείς, μην ξεχαστείς.
Θα με θυμηθείς.

Ο χρόνος άπειρος, προχωρά.
Σε παλιές στιγμές δεν ξαναγυρνά.
Μόνο το βλέμμα σαν σκέψη πίσω θα κοιτά,
αλλά δεν ξέρω τους λεπτοδείχτες
πώς η ζωή θα προσπερνά.
Μέσα στην καρδιά μου θα είσαι παντοτινά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by