Είμαι τόσο μικρό, χάνομαι σε μια αγκαλιά χεριού

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

29-10-2016

Είμαι τόσο μικρό, χάνομαι σε μια αγκαλιά χεριού,
γίνομαι μια μικρή κουκκίδα ενός τεράστιου ουρανού.
Τόσο ευαίσθητο, τόσο απατηλά υπαρκτό,
ένα πουλί του ονείρου, ένα πνεύμα φανταστικό.

Δεν μπορώ μέσα σε ένα χρυσό κλουβί,
θέλω αισθήματα, φροντίδα, αγάπη αληθινή.
Έχω κάτι από το θεϊκό, θέλω να πετάξω ελεύθερο,
να γίνω του ανέμου ένα ξωτικό.

Πράσινο σαν του δάσους μια πινελιά,
να αφομοιώνομαι με τα φύλλα και τα κλαδιά.
Να παίζω με τις νότες, μαέστρος αληθινός,
μουσικός αυτοδίδακτος, της φύσης ουραγός.

Θα ήθελα να πέταγα ψηλά,
να γινόμουν ένα με τα σύννεφα και τα αερικά.
Είμαι όμως ψυχή γλυκιά,
δεν μπορώ τις ριπές του ανέμου, μου σπάνε τα φτερά.

Μια ψυχή, ένα φιλί, ένα ευγενικό χάδι, μια ευαίσθητη μορφή. Που μπορεί όμως να γίνει της καρδιάς μια χορδή.
Να γίνει μια φιγούρα του δάσους,
μια ψυχή,για να σταματήσει μια αγάπη που αιμορραγεί.

Ανοίγω τα φτερά, πετάω ψηλά.
Ένα κλουβί θέλει μια χαρούμενη και με ζωή μορφή και αγκαλιά.
Δώσε αγάπη, δώσε φως, διώξε το μίσος, γίνε αδελφός.
Σου δίνω ένα φιλί, μια αναπνοή, το οξυγόνο όλο του κόσμου, την δική μου την ζωή.

Είμαι αγέρας, είμαι φτερά, είμαι νερό τρεχούμενο,
δεν θέλω ξένη αγκαλιά, θέλω τα δικά σου τα φιλιά,
μην με διώχνεις μακριά.
Θα σου λείψω, θα δακρύσεις, θα έρθει ώρα που τρελά θα με αποζητήσεις.

Όλη η δύναμη είναι στην ευαισθησία,
μπορεί και εσύ σε ένα κλουβί να βρίσκεσαι χωρίς να φαίνονται τα σίδερα από την ξένη κυριαρχία.
Ακολουθώ τον άνεμο, πετάω χαμηλά, σου δίνω την αγάπη μου και δύο γλυκά φιλιά.

Φωτογραφία:Selçuk Süren

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by