Τόσο σιωπηλά αέρινο

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

24-1-2017

Τόσο σιωπηλά αέρινο,
λεπτεπίλεπτο,
θρόισμα του αγέρα,
τραγούδι.
Μιας ψυχής το άγιο χαμόγελο,
μιας αρχής χωρίς τέλος,
της απλότητας πελεκούδι.
Αιθέριο απόσταγμα της ζωής,
της καρδιάς ο θαυμαστός ο ύμνος.
Να χορεύει στου ανέμου την ριπή,
σθεναρά να προστατεύει από την κάθε χίμαιρα.
Φεγγοβολιά στο σκοτάδι,
η αθωότητα ενός ονείρου το βράδυ.
Στεναγμοί, σάρκα στην σάρκα,
κρυφά μυστικά,
εραστές στης γης τα μοσχομυριστά χάδια και φιλιά.

Να γνέφει στου ήλιου την ψυχή,
να χορεύει λικνιστικά,
να χαιδεύει του ονείρου τα αερικά,
να γίνεται του φεγγαριού λουλούδι.
Χρυσές αχτίδες στου κορμιού το ξόρκι,
καμπύλες, κάμποι, βουνά,
νερό της πηγής,
ξεδιψαστικό του έρωτα φιλί,
της καρδιάς αετοβολούσα λόγχη.
Μπλε μενεξεδί του ουρανού στεφανωμένο,
γαλάζιο σύννεφο,
βαρκούλα στης θάλασσας την άρια, μελοποιημένο.
Ευλαβικά αφοσιωμένο,
γδούποι σωμάτων πάνω στα σεντόνια τα μενεξεδιά,
της μοίρας το ανδρειωμένο.
Έξαψη στου πόθου το κατεστημένο.

Σαν νερό ήρεμο, τρεχούμενο,
χτύποι μιας καρδιάς,
ζέσης του έρωτα,
ουράνιας αγκαλιάς.
Να ταλαντεύεται γλυκά,
με του αγέρα την συντροφιά,
να αναδιδει θεσπέσιες μυρωδιές,
να μιλάει για αγάπες παντοτινές.
Ένας κεραυνοβόλος έρωτας,
που υφαίνει με θεϊκή κλωστή,
τις πληγωμένες στο δάκρυ,
αληθινές ψυχές.
Της ζωής γιορτή.
Λεβάντα αφοσιωμένη,
χαμόγελο ενός Θεού,
στο χώμα αφιερωμένη.

Πίνακας: Moulnti Dimitra

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by