Μια κλωστή χρυσοποίκιλτη κόπηκε από του ήλιου την φορεσιά

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

27-1-2017

Μια κλωστή χρυσοποίκιλτη κόπηκε από του ήλιου την φορεσιά,
ανακατεύτηκε με τα φύλλα, με τα δέντρα, με τα βουνά.
Νότες αποκαμωμένες, κεντίδια μιας ζωής,
σε μια καρδιά παρηγοριάς αφημένες,
ντροπαλές και συχνά αφηρημένες,
χωρίς σχέδια, παιχνίδια της ψυχής.
Οι ηλιαχτίδες μέσα σε ένα ατέρμονο σκοπό έγιναν γραμμές,
καμπύλες,
ολόκληροι κύκλοι σε ένα αδιαπραγμάτευτο χορό,
της νύχτας θαυμαστές πυγολαμπίδες,
της αυγής πορφυροπύρινες δροσοσταλίδες.
Πήραν χρώμα από το ανθρώπινο το δάκρυ,
από ένα ουράνιο τόξο που βγαίνει μετά από της ψυχής το δύσκολο δρόμο,
από τον πόνο,
από της ζωής τα ανεξέλεγκτα τα πάθη.
Δώσανε πράσινο πολύ για ελπίδα,
κόκκινο για θάρρος, για δύναμη, για φροντίδα.
Και καθώς οι κλωστές με του ανέμου τα νάζια κινούνταν,
μνήμες του χθες φεγγοβολούσανε, φιλιούνταν.
Γίνανε λέξεις, προτάσεις, γίνανε στίχοι,
γίνανε αισθήματα στου πρωινού, το άγιο το ποτήρι.
Χαμόγελο κεντημένο στης ψυχής τα άσπιλα βάθη,
μια καρδιά ολόχρυση από του ήλιου το μονοπάτι.
Έκανε κύκλους του ανθρώπου φιγούρα ζωγραφισμένους,
χώμα της γης, δέντρο της ζωής,
ρίζες της πίστης στην αγάπη ενωμένους.
Και οι κλωστές του ήλιου γίνανε φύση,
γίνανε μαλλιά μιας μακρινής αγάπης,
λόγια της μνήμης.
Φυσά αγέρα, γίνε ήλιε φωτεινέ,
πλέξε με το νήμα λέξεις,
κάνε προτάσεις,
φέρε κοντά δύο καρδιές αλαργινές,
δώσε της ψυχής αλληλεπιδράσεις.

Πίνακας: Athina Kilimantzou.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by