Άκου άκου τον αγέρα πώς μου χαιδεύει τα αυτιά

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

10-1-2017

Άκου άκου τον αγέρα πώς μου χαιδεύει τα αυτιά,
μου λέει παράπονα από ταξίδια μακρινά.
Πως παίζει παιχνιδιάρικα με τα φύλλα και τα κεραμίδια βγάζοντας ήχους και μουσική,
εξιστορεί αγάπες, βάσανα και ελπίδες από των ανθρώπων την ζωή, της μνήμης τα μαγικά βιβλία.
Πόσα γνωρίζει!
Τόσα μυστικά,
δάκρυα που τρέχανε από μάγουλα παιδικά.
Χαμόγελο και πόνος,
χέρι χέρι στου χρόνου τα γνωμικά,
με τον αέρα σαν φύλλα να τα παρασέρνει,
να αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα
και μνήμη στον νου και την καρδιά.
Έλα να κάνουμε μια αγκαλιά.

Ένα περιστέρι πετάει γρήγορα,
να βρει λίγα ψίχουλα,
κάπου να κρυφτεί.
Οι λευκές νύμφες του Βοριά,
έχουν έρθει με τα καλά τους στην γειτονιά,
για γλέντι μέχρι το πρωί.
Λυσσομανά ο αέρας,
το χιόνι δεν θέλει να στρωθεί,
θέλει αυτός να δίνει τον ρυθμό,
στο χειμωνιάτικο τοπίο και ουρανό.
Μια απόλυτη σιωπή έχει από άκρη σε άκρη απλωθεί,
οι χιονονιφάδες γίνονται πιο δυνατές,
θέλουν να χορέψουν με πυγμή.
Ο χειμώνας με τις νεράιδες του είναι Εδώ!!
Έχουμε γιορτή, χορό.
Το δάσος έγινε μέρος ονειρικό.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by