Κοίταξε τα πέταλά μου, κρυώνω

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

7-10-2016

Κοίταξε τα πέταλά μου, κρυώνω.
Η βροχή με χτυπάει αλύπητα, θυμώνω.
Κάθε σταγόνα και μια κηλίδα,
πάνω μου σχηματίζουν δροσοσταλίδα.

Μια δυνατή τυμπανοκρουσία,
να φτάνει μέχρι στο κύτταρό μου,
να με χτυπά με βία.
Να μου δίνει όλη της την φρεσκάδα,
αλλά να με παιδεύει με μαγεία.

Πόσο μου αρέσει να πέφτει απαλά,
να μου χαρίζει ολόδροσα φιλιά.
Να φτάνει μέχρι τον κορμό μου,
με τις ρίζες να μου δίνει της ζωής το μερτικό μου.

Πέταλα της βροχής μαγεμένα,
έρωτας με της φύσης τις εποχές τα δεδομένα.
Σαν φιλί αθάνατο και εξαγνιστικό,
σαν χάδι ανεπαίσθητο κάτι από θεϊκό.

Ένα χέρι με ακουμπά και με τινάζει απαλά.
Μυρωδιές μαγευτικές, να θυμίζουν αγκαλιές και φιλιά.
Ένα χαμόγελο σαν νερό πηγής,
ένα γέλιο γάργαρο από τα βάθη της ψυχής.

Θέλω στα μαλλιά της να καθίσω,
με το άρωμά μου να τα γεμίσω.
Ακόμα καλύτερα στα στήθη της πάνω,
να τα γευτώ, την δροσιά μου να αφήσω, να γειάνω.

Χρώμα σαν του ήλιου εικόνα,
μυρωδιές από του χρόνου τον αιώνα.
Για δύο ολοκάστανα γλυκά μου μάτια,
να τα δω και ας γίνω χίλια κομμάτια.

Πέταλα να με φυσήξει ο αγέρας,
να πάω κατόπι της στην στράτα της με φοβέρα.
Να βλέπω τα ολόγλυκά της χείλη,
να γίνω του ήλιου της πάνω στολίδι.

Να αποκοιμηθώ απάνω στην καρδιά της,
να κάνω κούνια από την ανάσα την δικιά της.
Να πάρω μυρωδιά του ίδρωτά της,
να γίνω του κορμιού της, σταγόνα δικιά της.

Θα ξέρω ότι έζησα τον έρωτά της,
ότι έγινα το κίτρινο του ήλιου χρώμα,
φυλαχτό στην ομορφιά της.
Ήλιος να λάμπει στα μαλλιά της,
δροσιά και άρωμα δίπλα από την καρδιά της.

Πίνακας: Kaiti Panagou

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by