Βράχος που το χτυπάει το κύμα

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

5-10-2016

Βράχος που το χτυπάει το κύμα.
Τόσο πείσμα, τόση ελπίδα, τόση υπομονή, με βήμα.
Σε ένα χορό με ρυθμό,
σε έναν συστηματικό βηματισμό.
Εκκρεμές ο χρόνος και οι μπερδεμένες σκέψεις,
όπως τα λόγια και οι υποσχέσεις.
Κουβάρι η καρδιά μέσα σε λαβύρινθους του νου,
χωρίς μια έξοδο, ένα δωμάτιο πανικού.

Δύσκολες αποφάσεις, πολλές φορές αναβλητικές,
σκληρές κουβέντες που δημιουργούν μεγάλες πληγές.
Η ψυχή σε ένα κολαστήριο, να ζητά την λύτρωση από το επαναλαμβανόμενο μαρτύριο.
Άνυδρα συναισθήματα, κούφιες προθέσεις,
λίγο από άνεμο σαρωτικές, λίγο από υστερόβουλο λογισμό και αμφιλεγόμενα ιδανικά και γραπτά, προϋποθέσεις.

Σταγόνα, σταγόνα η ψευτιά, καυτό νερό που καίει τα σωθικά.
Βόρβορος στις πράξεις, απόγνωση στο βλέμμα,
δυσκολία τεράστια στης επικοινωνίας το θέμα.
Είναι η ώρα που κοιτάς ένα πανέμορφο τοπίο,
αλλά η ματιά σου δεν είναι εκεί, η καρδιά σου είναι στο απόλυτο κρύο.
Ψυχρές ώρες, ψυχρά γιατί, συναισθήματα στο μηδέν,
για την αγάπη υπεκφυγή.

Μαχαίρι καυτό να στρίβει με δύναμη ακόμα πιο πολύ στην σάρκα δυνατά,
να κόβει κάθε ελπίδα για ζωή, κάθε χαμόγελο, κάθε ζέστη αγκαλιά.
Ο βηματισμός να χάνεται μέσα στου μυαλού την ομίχλη,
να χάνει κάθε τι αληθινό, κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Γύπες και αετοί, πόσο διαφορετικοί.
Ξερά κλαδιά, δάση χωρίς φύλλα και ομορφιά.
Χαμένη ζωή, μέσα σε τοπίο εγκατάλειψης χωρίς προσμονή.

Φωτογραφία: Παναγιώτης Γραμματικάκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by