Ακούω θροΐσματα από τη φορά του ανέμου

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

14-9-2016

Ακούω θροΐσματα από τη φορά του ανέμου.
Μια λαλιά ενός πουλιού ταξίδι του φθινοπώρου.
Μέσα στης γης το κίτρινο, το πορτοκαλί, το χρυσό και όλο το βιός των χρωμάτων και των εποχών,
να γίνονται ένα με των ματιών το άπληστο κάλλος των αισθήσεων και της πληθώρας των αναμείξεων.

Ένα χάδι ανεπαίσθητο από τη γη και τα φύλλα,
να σου τρυπούν τα ρουθούνια από τις μυρωδιές
και να σου γλυκαίνουν τα αυτιά με ακούσματα σαν φλογέρες και φωνές από πλάσματα του δάσους και από κελλαρύσματα του νερού από τις πρώτες βροχές.

Κελαηδήματα αποχαιρετισμού σε μια αναμονή ενός άσχημου καιρού.
Μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων για να ξορκίσουν το λευκό του χειμώνα και την αίσθηση του χιονιά και του έντονου του κρύου με την πάνλευκη θωριά του και την σκληρή κορμοστασιά του.

Κάνουν ότι μπορούν, στραγγίζουν κάθε οσμή, κάθε όραση, κάθε ακοή σαν ένα κύκνειο άσμα, προετοιμαζόμενοι για την άσπρη επέλαση του μονόχρωμου χιονιά οι κάτοικοι οι ζηλευτοί.
Ένα τελευταίο μάζεμα αγαθών για την επερχόμενη έλλειψη των πηγών.

Σύννεφα με την δύναμη του ανέμου γίνονται πιο απειλητικά.
Γίνονται όλο και πιο σκούρα, πιο άγρια, πιο σκληρά.
Θέλουν να ρίξουν νερό, το χώμα να ποτίσουν,
μαζί με τον αέρα τα φύλλα κάτω να ρίξουν.
Να δώσουν πιο πολύτιμη στο χώμα τροφή,
να το κάνουν πλούσιο, να του δώσουν ακόμα μεγαλύτερη ζωή.
Έντομα να αναγεννούνται, λιβελούλες να γίνονται ένα με τον αγέρα, να μορφοποιούνται.

Μια μεγάλη ανησυχία και έντονη αναδημιουργία.
Μια ένταση μεγάλη, πριν η ησυχία τους καθυποβάλλει.
Ένα ολόκληρο εργαστήριο, στης φύσης το μεγάλο αναμορφωτήριο.
Μια συνεχή αλλαγή, ένας κύκλος χωρίς τέλος και αρχή.
Χρώματα και αρώματα σε πλήρη μέχρι τέλους απόδοση, για ανάδειξη της όλης της γης τα καμώματα.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by