Ένα χέρι του ανέμου να με λικνίζει

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

26-9-2016

Ένα χέρι του ανέμου να με λικνίζει, να με σπρώχνει, γλυκά να με ταλαντώνει.
Φιγούρες του αέρα στο χρυσό της στράτας με έναν ήλιο ήσυχο να μου γνέφει φευγάτα.
Ολόχρυσα νήματα να κεντούν τα πελάγη,
να φτάνουν μέχρι τον ουρανό,
να του βάζουν χρώμα γλυκό.

Να γίνομαι ένα και εγώ,
να φτάσω μέχρι και το διάβα του ήλιου,
να τραγουδήσω, να δακρύσω,
του γέλιου απόσταγμα να ζωγραφίσω.
Κορώνα ο ήλιος στο κεφάλι,
καρδιά βαρκούλα στης αγάπης τα πελάγη.
Πιάνω με τα ακροδάχτυλα τα νήματα του ήλιου,
κάνω κούνια στων ματιών του το μεγαλείο.

Γέλιο που φτάνει μέχρι την λογική.
Βάλσαμο για κάθε πονεμένη ψυχή.
Κύματα γλυκά να αποπλανούν με τον ήχο τους την κάθε ερωτευμένη καρδιά.
Ηλιαχτίδα και αγάπη στου πελάγου το κρεβάτι.
Μια πάνω, μια κάτω με τον ήλιο για καπετάνιο.
Σε ολόχρυση πορεία και μια αγάπη για πυξίδα.

Φωτογραφία:Φίλιππος Τσαγάκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by