Μια σταγόνα του πόθου στα καμπυλωτά χείλη του μόχθου

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Ποίημα: Stamatina Vathi

3-8-2016

Μια σταγόνα του πόθου στα καμπυλωτά χείλη του μόχθου.
Σαν κόκκινο λουλούδι του πάθους να γίνω ένα μαζί τους σε ένα παιχνίδι του βάθους.
Βάθος των αισθήσεων και παραισθήσεων, σε ένα στόμα όλο γλύκα, όλο αρρενωπή ανατριχίλα.

Μια σταγόνα, ένα πετράδι, ένα του ήλιου μαργαριτάρι.
Να κυλάει στο πρόσωπό του να με καλεί να γίνω δικό του.
Ένα κλαδί τα δάχτυλά μου τυραννικά να θέλουν να γίνουν ένα.
Να το αγγίξουν, να το ζήσουν, γλυκά να το ποθήσουν.
Να το λατρέψουν, να το φιλήσουν, σαν νέκταρ πολύτιμο να το ρουφήξουν.

Να βάλω το κεφάλι μου κοντά τους, να γίνω ένα με την σταγόνα και τα χείλη τα δικά του.
Καμπύλη με καμπύλη, σταγόνα με σταγόνα, δύο λουλούδια σαν το αίμα να ζουν σε ένα θαύμα,
σε έναν κεραυνό με σάρκα και καρδιά, δυό κορμιά σαν δέντρα με τα κλαδιά μπλεγμένα και συνδεδεμένα.

Διαμάντια να ολισθαινουν και να ζωγραφίζουν, να γίνουν ένα με το αντρικό κορμί του.
Δυο πόδια στιβαρά, δύο χέρια σαν θεριά, ένα σώμα σαν φωτιά, ένα στόμα που ζητά να γίνει ένα με της δικής μου της θάλασσας τα ταξίδια τα ονειρικά.
Μια ψυχή να με διαπερνά, να με φτάνει στου παραδείσου την γειτονιά.

Ένας ημίθεος, ένας Ηρακλής, ένας του ονείρου Άντρας, ένας πολεμιστής.
Μια ψυχή, μια καρδιά, που χτυπά μόνο για εσένα αλλά θέλει να δει πόσο σε αγαπά.
Ψάχνει να δώσει εξηγήσεις λογικές αλλά ο νους δεν την βοηθά, την έχει αφήσει προ πολλού για μέρη μακρινά.
Μόνο για εσενανε χτυπά αλλά φοβάται μην σαν σταγόνα χαθεί στης θάλασσας της τα βάθη που για εσένα υπάρχει και ζει. Που αναπνέει με μια ελπίδα για μια φωνή.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by