Ήταν η φλόγα που έγινε σταγόνα

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

18-10-2017

Ήταν η φλόγα που έγινε σταγόνα
και έπεσε κόκκινο δάκρυ στο χώμα.
Πληγή από έρωτα να γιγαντεύει,
να κάνει δυσθεώρητα πάθη,
να τα ανταρτεύει.
Να ποτίζει το γυμνό κορμί της,
να το χαϊδεύει.
Μάτια πυρήνες συντηγμένοι στην κάθε κίνησή της,
τα άγρια τα θεριά μου να τα ημερεύει.
Στάχτη από των ματιών της την θύμησή της,
τον ίδρωτά της διαμάντι στον λαιμό της να το φιλήσεις.
Κόκκινα πέταλα να τα αγγίξεις.

Και η σάρκα έγινε πορφυρό λουλούδι,
πάνω στα σχέδια του Ήλιου, ερωτικό τραγούδι
και οι ματιές φτάσανε στην άβυσσο της ψυχή της,
ΘΕΕ ΜΟΥ πόσο καυτό είναι το φιλί της.
Να με καίει το χάδι της και να με φουντώνει
και το γέλιο της να με φτάνει στο ζενίθ,
να με εκτονώνει.
Μια κορφή στο πιο ψηλό βουνό του κόσμου,
να δώσω μια να πέσω,
ψυχή καρδιά να της ενδώσω. Να την πλανεύσω.
Φως μου.

Γυναίκα φλόγα που με καίει κάθε στιγμή της και κάθε ώρα.
Να με πυρπολεί με το χαμόγελό της, να με κάνει λιώμα.
Μάτια που μέσα στην κόλαση με ρίχνουν,
φρενίτιδα άπειρη να φτάσω στο βαθύ της μίσχο
να την φιλήσω, εκρηκτικά να την ορίσω.
Στο βάθρο του κορμιού μου να την θαυμάσω,
πλεονέκτης στην μορφή της,να την χορτάσω.

Φωτογραφία: Selçuk Süren

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by