Ένα θεώρατο φεγγάρι να με φωτίζει με όλη του την χάρη

Poem: Stamatina Vathi

17-8-2016

Ένα θεώρατο φεγγάρι να με φωτίζει με όλη του την χάρη.
Μάτια του ονείρου, πετράδια φωτεινά του απείρου.
Ένα πρόσωπο του έρωτα εικόνα, να με λούζει άπληστα, με των ακτίνων του την φόρα.

Μέσα σε αυτή την πεμπτουσία με ένα φόρεμα της αγνότητας της απόλυτης θηλυκότητας,
με του μυαλού την φαντασία μέσα στης νύχτας την οπτασία,
να διασχίζω κάμπους, να περνώ βουνά, να ορίζω θάλασσες, να περπατώ ονειρικά για να βρεθώ κοντά του, μέσα στην αγκαλιά του.

Δύο μάτια που αγαπώ μέσα στου ολόγιομου φεγγαριού τον ποταμό.
Να λούζομαι από την ματιά του.
Να φεγγοβολώ από τα χάδια τα δικά του.
Δύο σώματα στον ολόχρυσο δρόμο της αγάπης.
Δύο στόματα σε μυθικές του πόθου διαστάσεις.

Δύο ψυχές αφιερωμένες στης πανσελήνου τις φεγγοβολιές.
Ρίχνω τα ξέμπλεκα μαλλιά μου,
πέφτω με φόρα στην αγκαλιά του.
Του ζητώ να μείνουμε για πάντα ενωμένοι.
Μες της νύχτας το πέπλο αγκαλιασμένοι.

Σκύβει με φίλα γλυκά στο στόμα.
Όρκο μου κάνει ότι θα με αγαπάει μέσα σε όλο τον αιώνα.
Παίρνει χρυσό από το φεγγάρι,
κύκλο αγάπης και αφοσίωσης το κανει.
Μου το φορά για δαχτυλίδι,
σημάδι ότι η καρδιά του μου ανήκει.

Δύο πλάσματα δεμένα με αόρατες κλωστές.
Με του ονείρου τις ολόχρυσες φεγγοβολιές.
Γέλιο του παραδείσου καμωμένο,
αγκαλιές του ήλιου το πεπρωμένο.
Δύο αιώνιες ψυχές, να αποζητούν η μία την άλλη σε όλες τους τις ζωές.

Φωτογραφία: Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by