Το κεφάλι σκυμμένο, κλωτσάω μια πέτρα

Poem:Stamatina Vathi

22-7-2016

Το κεφάλι σκυμμένο, κλωτσάω μια πέτρα.
Την κοιτώ πώς κυλάει, πως ελισσεται, πως αντιδράει.
Ο ουρανός μου κάνει παρέα, με αγκαλιάζει, με πάει παραπέρα.
Σαν την πέτρα και εγώ σε ένα μετακινουμενο σκοπό.

Ο ήλιος κάπου πιο πέρα με αγναντεύει, μου κάνει παρέα.
Μια κρυμμένος σε σκέψεις, μια να κάνει αντιπαραθέσεις.
Και κάθομαι και απορώ, μια πέτρα πώς αλλάζει σκοπό.
Μήπως έχει πιο λογική ή μήπως έπρεπε να ήταν αμετακίνητη και αυτή.

Σκύβω, την παίρνω, την αγγίζω, το σχήμα της καθορίζω.
Γύρω μου μια ανθρώπινη απουσία αλλά η ζωή συνεχίζεται με βία.
Τόσο μικρή αλλά έχει αντοχή. Είναι πιο δυνατή από εμένα αυτή.
Δεν είναι βράχος μεγάλος και συμπαγής, αμετακίνητος και εξουσιαστής.
Μήπως τελικά έχει βρει το μυστικό να επιβιώσει στην ζωή!

Κάμπος ολάκερος κοντά μου
Σύννεφα μετακινουμενα και ένας φράχτης μπροστά μου.
Θέλει να μου κόψει την πορεία.
Το βλέμμα μου και την θέλησή μου όμως όχι στην ουσία.
Σαν την πέτρα και εγω.
Απλά θα αναδιπλωθώ και θα περάσω, θα βρω ένα τρόπο να αντιδράσω.

Θα έχω αυτή την πέτρα παρέα.
Είναι μια δασκάλα ζωής.
Θα μου θυμίζει πώς κάτι μικρό είναι πιο ευέλικτο και πιο σοφό.
Το κυριότερο είναι πως χρησιμοποιείς αυτά που οι άλλοι θεωρούν ότι εξαιτίας αυτών θα χαθείς, θα νικηθείς.
Τα προγνωστικά πάνε και με τους αδύναμους τελικά.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by