Πόσες μνήμες, Θεέ μου!!

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

7-7-2016

Πόσες μνήμες, Θεέ μου!!
Μυρίζω τον γλυκό αέρα της θάλασσας που με συντροφεύει,
μεγάλες, δυνατές αναπνοές, γεμάτες και απελευθερωτικές.
Παίρνω αέρα καθαρό από ένα τόπο που αγαπώ, να φτάσει με τις φλέβες μου σε μια καρδιά σαν πολύτιμο αγαθό.

Είναι αέρας με ιστορίες, με παλιές αλλά όχι ξεχασμένες Κοσμοθεωριες.
Είναι εσύ, είναι η μορφή σου, είναι κύτταρα της μνήμης στα βιβλία του μυαλού και της δικής μου της ζωής.
Βράχο στο βράχο, μνήμη στην μνήμη, μια μου επουλώνει, μια μου ανοίγει.

Είναι η ζωή μας ιστορίες με πολλά λόγια και εμπειρίες.
Είναι συναισθήματα μια με τρικυμία, μια μες την απόλυτη την νηνεμία.
Είναι πληγές πότε μεγάλες, πότε μικρές με πόνο ψυχής, αποθεωτικές.
Αλλοτε γέλιο άλλοτε δάκρυ μες του βιβλίου το κιτάπι.

Είναι ένας φάρος το μυαλό, που σου θυμίζει το παρελθόν.
Είναι παρέα διαχρονική γιατί φωτίζει όλα τα λάθη μες του μυαλού την λογική.
Είναι και φως συναισθημάτων και δυσθεώρητων ατοπημάτων.

Είναι εκεί σαν αγαπημένος, ένας γλυκός ερωτευμένος.
Που σε καλεί στην αγκαλιά του και σε φωτίζει με την ματιά του.
Σαν να σου λέει μην με ξεχνάς, είμαι εδώ για να με αγαπάς.
Μόνιμος και σταθερός, ένας φωτεινός φρουρός!

Πάρε δύναμη από εμένα, φως δυνατό στης καρδιάς τα απωθημένα.
Πέτρα δυνατή για την ψυχή σου και αέρα θαλασσινό για την αναπνοή σου.
Βάλε την καρδιά να λειτουργήσει και με αγάπη να ξαναγεμίσει.
Το φως μου είναι για εσενα, η δύναμή μου να σε στηρίζει και στις φουρτούνες να σε ορίζει.

Πίνακας: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΩΤΕΑΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by