Μια ομίχλη στον νου, να ψάχνεις μέσα στους δρόμους του μυαλού

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

17-10-2016

Μια ομίχλη στον νου, να ψάχνεις μέσα στους δρόμους του μυαλού.
Δρόμοι, παραδρόμοι, χαμένοι των σχέσεων λαθρονόμοι.
Η ψυχή να ματώνει, να μην ξέρει αν πρέπει γκάζι να πατήσει και να μην ξαναγυρίσει ή να πατήσει φρένο,
να καπνίσει ένα τσιγάρο αναμμένο.
Καπνός και ομίχλη να γίνουν ένα, να σκεπάσουν την κάθε έννοια.

Σαν πορτοκαλί από φανάρι, τα φύλλα να πέφτουν κάτω με χάρη.
Οπτασίες του χτες χαμένες στην υγρασία, περιμένοντας τις πρώτες βροχές.
Να ποτίσει το χώμα, να καθαρίσει το τοπίο,
να βρει ένα διέξοδο το μυαλό από των σκέψεων το φρενοκομείο.

Γραμμές σε συνέχεια σαν βόμβος από μηχανή που δίνει τους χτύπους μιας καρδιάς.
Μια συνέχεια, μια ευθεία, μια ζωή χαμένη στην ιστορία.
Πολλές φορές και με στροφές από εκείνες που φτάνουν σε γκρεμούς, χωρίς σκέψεις και ενοχές.
Μετά η απόλυτη σιωπή, κάτι από θάνατο και αίμα, χαμένο στο κρίμα και το γιατί.

Να βλέπεις φιγούρες από πάνω σαν να θέλουν να σε ψυχολογήσουν, στην κόλαση ή στον παράδεισο να σε αφήσουν.
Και εσύ;; Εκεί. Έξω από το σώμα, χωρίς ανάσα και αναπνοή.
Να βλέπεις το παρελθόν σαν σε ταινία τρόμου και εσύ να είσαι απών, φάντασμα από ταινία θαμμένο στο μπετόν.

Χαμένος και αφημένος να κάνεις την ίδια διαδρομή, χωρίς αρχή και τέλος.
Λάθη που γίνανε ομίχλη, που σβήσανε κάθε καθαρή σκέψη, κάθε της αλήθειας πήχη.
Κρύο, βραδιάζει, αύριο στον ίδιο δρόμο, χωρίς της ελπίδας ένα σημάδι.

Αρχίζει να ψιχαλίζει. Μάλλον από τα μάτια πέφτουν, κάτι με κλάμα γνέφουν.
Μυρίζει χώμα, ποτίζει η ψυχή από την βροχή.
Ρυθμικές σταγόνες, δάκρυα για μια καινούρια αρχή.
Φύλλα πορτοκαλί του δάσους η οσμή.
Κάτι από αναγέννηση, από ένα ξέφωτο στην άκρη με πυγμή.
Φως. Ελπίδα. Καινούρια καρδιά. Καινούρια ανατριχίλα.

Φωτογραφία: Ζαραλής Χρήστος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by