Η πνοή του ανέμου να μου χαϊδεύει τα αυτιά

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi.

24-10-2016

Η πνοή του ανέμου να μου χαϊδεύει τα αυτιά,
να μου μιλάει ο άγερας, ταξίδι με ανοιχτά πανιά.
Να μου θυμίζει ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα φιλί,
να με αγκαλιάζει σαν φθινοπωρινό δάσος με μια στοργή.

Τα φύλλα, λέξεις, προτάσεις, αγκαλιές,
πορτοκαλόχρυσες ηλιαχτίδες που πέφτουν με τις ριπές.
Χώμα, ματιά μια δροσιά, η σιγαλιά της τρυφερότητας μέσα στην δική σου αγκαλιά.
Ένα χαμόγελο ο ήλιος που ξεπροβάλλει παίζοντας κρυφτό, αποζητώντας ένα χάδι.

Από το θρόισμα οι φωνές να γίνονται απατηλές,
να χάνονται μέσα από τους κορμούς σαν βελονιές πλεκτές.
Να χορεύουν οι ματιές, παιχνιδίζοντας μέσα στις φυλλωσιές, γέλιο, άνεμος, ορμή, βλέμματα με ηδονή.
Πράσινο του δάσους, αναζητώντας ένα φιλί.

Ζωή γάργαρη να διαπερνά τα φύλλα, να φτάνει μέχρι τον ουρανό, να γίνεται χρυσή ηλιαχτίδα.
Να μου αγκαλιάζει τα μαλλιά, να γίνεται κορώνα από φιλιά,
να παίζει με την αναπνοή μου, να δίνει θάρρος στο κορμί μου.

Η καρδιά να αναπηδά, φύλλο που ο άγερας γλυκά και ρυθμικά το κλωτσά.
Να στροβιλίζεται, να χορεύει, ένα χαμόγελο σου να περιμένει.
Πορτοκαλόχρυσα φιλιά, φύλλα, ματιά με μια του δάσους θωριά.

Το χαμόγελό σου να μου παιχνιδίζει, κρυφτό πίσω από τους κορμούς των δέντρων να μου ορίζει.
Πάνω στο μονοπάτι της ψυχής μου, να μου αγναντεύει της καρδιάς μου την πυγμή μου.
Ένα μονοπάτι ψυχής να φτάνει μέχρι τον ουρανό της αλλαγής.

Φωτογραφία: Kimberly Caldwell

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by