Είναι ώρα που αναπολείς

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

27-10-2016

Είναι ώρα που αναπολείς,
που σκέφτεσαι χωρίς όρια και εντολείς.
Είναι η ώρα που βουτάς βαθιά στα νερά της λησμονιάς,
που νόμιζεις ότι πνίγεσαι αλλά κολυμπάς.
Είναι η ώρα που χάνεις την έννοια του χρόνου,
που βάζεις τα νύχια πιο βαθιά στην σάρκα του πόνου.
Που δίνεις γροθιά σε όσα σε πονάνε,
που βγάζεις κραυγή του πόνου σε όσα σε τυραννάνε.
Είναι η ώρα που κοιτάς την ψυχή σου,
που βάζεις το μαχαίρι βαθιά μέσα στο κορμί σου.
Που αναλογιέσαι με το παρελθόν,
δίνοντας αγώνα στο σκληρό παρόν.

Κάθεσαι μόνο και αναλογιέσαι,
με τα θεριά του νου σου κονταροχτυπιέσαι.
Πίνεις να στήνεις όλη την φλόγα,
να παίξεις της μνήμης τα δύσκολα εμπόδια.
Καφέ δυνατό ίσως και ποτό,
να ζητήσεις κάθε τι που παιδεύει το μυαλό.
Το ένα στα νεύρα να σε απογειώνει,
το άλλο να σου σβήνει ότι στην μνήμη σου θυμώνει.
Γουλιά, γουλιά να πας και πιο βαθιά ή να τα παίξεις όλα σε μια του νερού σταλιά.
Και ο πόνος να αρχίσει να φουντώνει,
θάλασσα αγριεμένη με τον άνεμο που φουσκώνει.

Μια χαρακιά στην ψυχή,
βαθιά και κοφτή μαζί.
Πόνος οξύς και συνεχής,
να θέλεις να τον παίξεις αλλά να γίνεσαι επιρρεπής.
Και ο χρόνος δύσκολος φρουρός,
να σε κοιτάει και να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς.
Σταλιά, σταλιά, σταλαγματιά, το αίμα στην φλέβα να μην κυλάει καλά.
Και ο πόνος να δυναμώνει και όσο περισσότερο πίνεις τόσο να σε ξεσηκώνει.
Να σε χτυπάει σαν καταιγίδα,
να σε τινάζει σαν ηλεκτροφόρα καλώδια, μια κουκκίδα.

Να γίνεσαι άγριο άλογο χωρίς εμπόδια,
να θέλεις να τρέξεις ελεύθερο χωρίς φόβους και όρια.
Η ψυχή να ξεσαλώνει, να φωνάζει δυνατά, να απογειώνει.
Το αίμα να τρέχει αφηνιασμένο στην φλέβα,
να γίνεται ποτάμι χωρίς φραγμούς και καμιά έννοια.
Ατίθασο, ελεύθερο αλογο γεμάτο ελπίδα,
να εναντιώνεσαι στην κατρακύλα.
Χαίτη που ανεμίζει στόν αγέρα,
πόδι που πατά στο χώμα με μια φοβέρα.
Ήχος δυνατός να ξεσηκώνει,
να φτάνει μέχρι τον ουρανό, να αποκαθηλώνει.

Άνεμος δυνατός να τον προσπερνάς,
αστραπή και κεραυνός να τον βροντάς.
Πάνω στον λόφο της ύπαρξής σου να κάθεσαι αγέρωχος, να τεντώνεις το κορμί σου.
Να προσπερνάς τα κάθε εμπόδια,
τα λάθη να γίνονται της ζωής εφόδια.
Και εσύ εκεί ένας επαναστάτης,
χωρίς σύνορα, ένας αντάρτης.
Να έχεις φίλο τον αγέρα,
τον ουρανό καλό πατέρα.
Την γη να χτυπάς το πόδι επανω,
την φωτιά φλόγα στης καρδιάς το λάβρο.

Είσαι ατσάλι, είσαι πυγμή, είσαι αγέρας, είσαι ζωή.
Είσαι κόκκινο της φλόγας ποτάμι,
που ρέει δυνατά μέχρι της γης το τελευταίο σημάδι.
Είσαι κοπάδι αλόγων δυνατών,
από γενιά ηρώων και θεϊκών ψυχών.
Χτύπα το πόδι, φώναξε στον αγέρα,
η λάβα θα έρθει, αίμα θα τρέξει με φοβέρα.
Θειάφι και φλόγα, κραυγή δυνατή,
θα σκίσει συθέμελα η γη.
Άτια θα ξεχυθούν στον ουρανό,
ψυχές ελεύθερες στης γης τον συφερτό.
Είσαι γη και ουρανός, χτύπα το πόδι στο χώμα,
είσαι ένας κεραυνός αληθινός.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by