Έβαλα μια ζακέτα στην πλάτη μου

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

8-7-2016

Έβαλα μια ζακέτα στην πλάτη μου, πήρα τις σκέψεις μου και την καρδιά μου μαζί και κάθισα να μετρώ τα αστέρια με τα όνειρά μου παρέα.
Μέσα σε αυτήν την ησυχία, που μιλάς με τον εαυτό σου και κάτι θεϊκό.
Που λες τα μυστικά σου αισθάνοντας κάτι το μυστηριακό μαζί και υπερβατικό.

Μια ψυχή σε δρόμους των αστεριών, παρέα με μνήμες και συναισθήματα του ονειρικού.
Είναι αυτά που δεν είπες, που δεν εξέφρασες, που δεν γέλασες, που δεν έκλαψες.
Ένα κουβάρι καλά κρυμμένο μέσα στων αποφάσεων και της μοίρας το πεπρωμένο.

Κάθε αστέρι και μια σκέψη, ένα χάδι, ένα δάκρυ μέσα στο μαύρο σαν της νύχτας το κιτάπι.
Ανεξίτηλα γραμμένα, αναπάντεχα εδραιωμένα.
Πρώτες αγάπες, πρώτα φιλιά με λίγο από όνειρο και αίσθηση από γλυκόπικρο και μια μεγάλη αγκαλιά.
Αισθάνεσαι να χάνεσαι και να επανίστασαι, σε ότι δεν τόλμησες, σε ότι δεν ζήτησες.

Είναι ένα μαύρο δυναμικό, που συνταράζει και ανασταίνει, που δημιουργεί και επαναστατεί.
Για να θυμίζει ότι δεν έπραξες αλλά και ότι έκανες και δεν το εμπέδωσες.
Λέξεις και πράξεις τα αστεράκια, σμιλεμένα με της καρδιάς και του μυαλού τα πεπραγμένα και ίσως και μετανιωμένα.

Είναι όμως μια παρέα μες στην ζωή πάντα μαζί.
Ένα πέπλο του χαρακτήρα με όλης της γνώσης την εμπειρία.
Θέλω σαν διαμάντια να τα πιάσω, να τα νιώσω, να τα θαυμάσω.
Είναι κομμάτια της καρδιάς μου, ένα προς ένα, λατρευτικά μου.

Γλυκές μου φωτεινές αστερένιες διαδρομές για τον καθένα ξεχωριστές, αλλά στην ουσία σταθερές.
Πότε κρύβονται, πότε εμφανίζονται ανάλογα το φως της νύχτας που ορίζονται.
Το φως της ψυχής και της καρδιάς, πότε πόνου και πότε χαράς.
Είναι ευχάριστη αυτή η διαδρομή, τα πάντα εξαρτώνται από την δική σου οπτική.

Φωτογραφία :Massimo Serra

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by