Πόσο μπορούμε να χαθούμε στο δαιδαλώδες μονοπάτι του μυαλού μας

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Ποίημα: Stamatina Vathi

28-5-2016

Πόσο μπορούμε να χαθούμε στο δαιδαλώδες μονοπάτι του μυαλού μας!
Όλα υποκειμενικά, εξαρτάται πώς και από που τα βλέπουμε.
Συναισθήματα, προβλήματα στο μαυρόασπρο και στις αποχρώσεις του.

Η συντροφικότητα, η ομαδικότητα δύσκολες λέξεις στην εφαρμογή τους.
Πόσο μπορούμε να βάλουμε το εμείς πάνω από το εγώ,
όταν όλα τα βλέπουμε στον δικό μας μικρόκοσμο και όχι στο συνολικό γίγνεσθαι.
Είμαστε ένας κόσμος μέσα σε έναν άλλο κόσμο και αυτό έως το άπειρο.

Η αγάπη, η φιλιά, η νόηση, μας κάνουν και διαφέρουμε.
Αλλά κατά πόσο τα χρησιμοποιουμε με καθαρή ψυχη.
Μια διαφορετική σκέψη, μια κουκκίδα κόκκινη στο γκρίζο,
μια πιο αισιόδοξη στάση, πιο ανθρώπινη θα ήταν γιατρευτικη,
του μυαλού, της καρδιάς και όλης της οντότητας μας.
Χρώμα συναισθήματων και διανόησης του νου, διαχρονική αξία.

Φωτογραφία :Παύλος Παυλίδης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by