Το σύννεφο παίζει κρυφτό, σε ενα αγέρωχο γαλάζιο ουρανό

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Ποίημα :Stamatina Vathi

3-7-2016

Το σύννεφο παίζει κρυφτό, σε ενα αγέρωχο γαλάζιο ουρανό.
Λέει αστεία με τις ηλιαχτίδες, στου κάμπου τις υπέροχες βοκαμβίλιες.
Αγριολούλουδα, μυρτιά, άγρια μέντα, μεθυστικά αρώματα και γλέντια.
Δύο σώματα στην ένταση του ανέμου, σε ένα χορό των αισθήσεων να κλέβουν.
Να παίρνουν αρώματα από την φυση, χρώματα, αναμίξεις από την ανατολή και την δύση.

Μια θάλασσα να ατενίζω, να ψάχνω στα κύματα του ονείρου, να αρμενίζω.
Βαρκούλες τα μάτια που κλαίνε, δάκρυα, νερό θαλασσινό που για εσένα μου λένε.
Να γυρίζω, να στροβιλίζω με του αέρα τα κέφια να πηγαίνω.
Να ψιθυρίζω στου ωκεανού τα βάθη για την ματιών σου τα ολόγλυκα πάθη.
Πότε αγέρας, πότε βροχή, πότε Κεραυνός, πότε αστραπή,
δυό θεριά αντριωμένα με τα φτερά του έρωτα πιασμένα.

Να πιω νερό από της βροχής το μετερίζι, με τον άνεμο το θαλασσινό, την Πούλια και τον Αυγερινό.
Με τα άστρα των ματιών σου, και τα φεγγάρια των χειλιών σου.
Να τα αγγίξω, να τα ποτίσω με των δακρύων μου το αλάτι,
να με αποζητάς πιο πολύ, να είμαι υπαρκτή και όχι μια οφθαλμαπάτη.
Δύο σώματα σε καιρό ειρήνης, που πολεμούν για του πόθου και του πάθους το συμφέρον,
σε χορό που δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος.

Φωτογραφία: Ifigenia Krikeli

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by