Παίζω με του ήλιου τα χρώματα όπως πάει να αναδυθεί

Ποίημα: Stamatina Vathi

30-7-2016

Παίζω με του ήλιου τα χρώματα όπως πάει να αναδυθεί.
Σηκώνω τα χέρια μου να πιάσω μια ακτίνα που ξεπροβάλλει να γεννηθεί,
να την κλείσω μέσα στην ψυχή μου και να γίνει ένα με αυτή.
Σκάω ένα χαμόγελο, φωνάζω Καλημέρα δυνατά.
Διώχνω στεναχώριες και μαύρες σκέψεις, φέρνω ελπίδα και αγάπη, δύναμη και πίστη, λόγια αληθινά.
Ότι είναι να γίνει θα γίνει, γλυκιά μου όμορφη ημέρα, του Ήλιου η θυγατέρα.

Παίρνω μια αναπνοή δυνατή, αγκαλιάζω όλα τα χρώματα και τα βάζω στην καρδιά μου, σαν κορώνα στα όνειρά μου.
Τι κόκκινο, τι μωβ, τι γαλάζιο και βιολετί. Δώρα της φύσης, με του ήλιου την πυγμή.
Χρυσαφί αλυσίδες, αιθέριες, με τυλίγουν σαν αράχνης νήμα θεϊκό , με κάνουν ένα με τον ουρανό, με πηγαίνουν στης θάλασσας τα μήκη και τα πλάτη ταξίδι μαγικό.
Από άκρη σε άκρη σαν αετός και γεράκι, θα ψάξω να σε βρω, γιατί η ανάγκη μου μεγάλη για να σε δω, να σε αγγίξω απαλά, να σε πρωτογευτώ.

Και μέσα στα ασημόχρυσα σύννεφα δύο μάτια.
Ξεπροβάλλουν σαν του ήλιου φρουροί για να σε θυμίζουν.
Παίρνω αχτίνα από την ψυχή μου, χρώμα από την καρδιά μου,
δύναμη από την αναπνοή μου και στα στέλνω με τις αραχνούφαντες αλυσίδες μου να σου δείχνουν τον δρόμο για να έρθεις κοντά μου.
Να χαθώ μέσα στην αγκαλιά σου, να χορέψω με τα χρώματα της φύσης στους δρόμους της ανατολής και της δύσης.

Αέρας θα γίνω στα πανιά για να δω τα μάτια σου από κοντά.
Να δω την μορφή σου, να γευτώ το φιλί σου.
Να σου δώσω χρώμα από τον ήλιο της καρδιάς μου και αχτίνα του από τα δυσθεώρητα βάθη της ψυχής μου, που με φωτίζουν και με αγάπη με στηρίζουν.
Να σε δέσω με τα αόρατα του ουρανού τα νήματα και να βρεθώ στης αγκαλιά σου την ατρόμητη φοβέρα.
Να γίνω μια ηλιαχτίδα της ζωής σου, χρώμα χαράς και αγαπης της ίδιας σου της ουσίας, μιας κοσμοθεωρίας.
Είσαι ο Θεός μου, ένας λατρευτός του ήλιου οδηγός μου.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by