Αισθάνομαι ένα μαχαίρι να μου έχει καρφωθεί βαθιά στην καρδιά

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Ποίημα: Stamatina Vathi

23-6-2016

Αισθάνομαι ένα μαχαίρι να μου έχει καρφωθεί βαθιά στην καρδιά, στριφογυριστό, σκαλισμένο με τα λόγια σου και τις πράξεις σου.
Αισθάνομαι μετέωρη, να θυμάμαι λόγια χαράς, αγάπης, φροντίδας.
Ένα βήμα και μετά ο γκρεμός, η απόγνωση.

Όλα είναι θέμα αποφάσεων, συγκυριών αλλά και αλήθειας.
Την έβλεπα, υπήρχε εκεί, αλλά δεν ήθελα να την κατανοήσω.
Πόνος δυσβάσταχτος, ισοπεδωτικός και ύπουλος.
Θέλω να βγω έξω, να φωνάξω, να κλάψω μέχρι να στερέψω από δάκρυα, αλλά ούτε και αυτά δεν με συντροφεύουν.

Ένα βουβό κλάμα. Θέλω την βροχή να πέσει πάνω μου να με ξυπνήσει από τον λήθαργο αυτό.
Θέλω έναν δυνατό αέρα να με ταρακουνήσει, να με κοιτάξει σαν άνθρωπος, να μου συμπαρασταθεί.
Θέλω έναν ουρανό με σύννεφα σαν την καρδιά μου, με βροντές και αστραπές να σπάσει το μαύρο στην ψυχή μου,
να μου δώσει ενέργεια, δύναμη ψυχής και ένταση αστραπής.
Να κραυγάσω πέρα ως πέρα σαν βροντή δυνατή και να μου φύγει η λύπη η τυραννική.
Θέλω να εκφραστώ, να αλληλεπιδράσω, να επαναστατήσω.

Έχω κλειστεί σε τέσσερις τοίχους.
Δεν είμαι εγώ αυτή, κάποιο ανδρεικελό μου ίσως.
Πάρε Φλόγα ψυχής, πάρε δύναμη καρδιάς, γίνε γροθιά, γίνε ζωή.
Είσαι εσύ!! Σήκωσε τους ώμους, κοίτα μπροστά.
Άλλο ένα μάθημα ακριβό. Πονάς πολύ αλλά θα σε κάνει γρανίτη σκληρό και πλάσμα σοφό. Αρκεί να έχεις ανοιχτά τα Αόρατα σου μάτια.
Κρίνε τον εαυτό σου, οι άλλοι θα κριθούν. Ξέρεις πως.
ΠΡΟΧΩΡΑ.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by