Ένας δρόμος δίχως τέλος και αρχή

Ποίημα:Stamatina Vathi

6-7-2016

Ένας δρόμος δίχως τέλος και αρχή,
ένα χέρι να με κυκλώνει, ένα βλέμμα να με φιλά.
Τα δέντρα σαν προστάτες και φίλοι,
οι πεδιάδες σαν πράσινο σεντόνι να μας αγκαλιάζει κρυφά.

Η μορφή σου έντονη και δυναμική, το πηγούνι σου αρρενωπό και θεληματικό,
η μύτη σου, τα μάτια σου έντονα και διεισδυτικά,
οι βλεφαρίδες σου σαν ονειρόσκονη,
θέλω να της χαϊδέψω με τα δάχτυλά μου γλυκά.

Ένας γνώστης της ζωής, με αποτύπωση πυγμής,
με ιστορία και μεγάλη αυτοκυριαρχία.
Σε θαυμάζω!! Τι ωραίο συναίσθημα αυτό.
Γεμίζει την ψυχή, ευχαριστεί την καρδιά.
Ένα χαμόγελο πέρα έως πέρα να μου κάνει συντροφιά, μαζί με την μουσική που ακούμε στην διαδρομή μας αυτή.

Όταν μιλάς προσηλώνομαι,
Κρέμομαι από τα χείλη σου και ο ουρανός παίρνει τα αγαπημένα μου χρώματα, αποχρώσεις του κόκκινου, του μωβ, του μπλε και η ματιά σου παρέα να με ακολουθεί.
Όταν γελάμε μαζί είναι σαν να κρυβόμαστε, να εξαφανιζόμαστε,
σαν ένα κουκούλι για δυο, για μια ονειρική ιστορία με μεγάλη πορεία.

Νομίζω ότι είσαι φίλος με τα πλάσματα γύρω μας,
μου δίνεις αυτό που ποθώ, με γεμίζεις δύναμη από την δική σου δύναμη
και Αγάπη άπειρη μέσα από τα δύο σου χέρια, από το βλέμμα σου που μου λέει πολλά, από την συμπεριφορά σου που είναι σαν να μου τραγουδά.
Γλυκέ μου άντρα, Θεϊκε μου και λατρευτέ μου,
μια νεράιδα στο διάβα σου, μια κυρά στην αγκαλιά σου, μια Βασίλισσα στην καρδιά σου.

Φωτογραφία:Stuart Sanderson

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by