Ένας ήλιος από χρυσάφι στον Αυγουστιάτικο ουρανό

Ποίημα: Stamatina Vathi

3-8-2016

Ένας ήλιος από χρυσάφι στον Αυγουστιάτικο ουρανό,
να παίζει του ονείρου ένα κομμάτι για δύο μάτια που αγαπώ.
Ένα σύννεφο να του κάνει παρέα, να του μιλά με λόγια ωραία, να κάνει σχέδια του παραμυθιού στο κίτρινο φόντο του ήλιου του φανταχτερού.
Να παίζει κάνοντας δυό χείλη με μέλι και γύρη,
τόσο καυτά καμωμένα να με καίνε νύχτα και ημέρα.
Ένα γέλιο με ηλιαχτίδες να με καλούν στης θάλασσας τις παγίδες.

Και καθώς να χαϊδεύει την φύση να έρχεται απαλά να με φιλήσει.
Να περνά με τις χρυσαφένιες του αχτίδες την θάλασσα και του κορμιού μου τις καμπύλες.
Και εγώ σαν την άμμο να γίνομαι άπειρα κομμάτια από των χειλιών του την πύρινη την λάβα.
Καμπύλες σε πλήρη εξουσία σε πορτοκαλί του φόντου η κυριαρχία.
Χείλη καυτά του ηλιατορα πετράδια, μάτια τυραννικά του καυτού του ουρανού σημάδια.

Χέρια σαν φλόγες καμωμένα και με του πόθου το νερό βαπτισμένα.
Καρδιές του δειλινού ζωγραφισμένες, να φλέγονται από της αγάπης τις έννοιες.
Ένα παιχνίδι του έρωτα σε κύκλους της ζωής , να αποζητούν δύο αγκαλιές την αίσθηση της απόλυτης αγάπης, της επαναστατικής.
Πάνω σε κορμιά φανταστικά να παίζουνε οι μνήμες, να αποζητά ο ένας τον άλλονε χωρίς τελειωμό και σε πλήρη αποσυντονισμό.
Όλα γύρω μας σε έναν χαώδη του πόθου ρυθμό.

Φωτογραφία:Γιάννης Σεφερλης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by