Άνθρωπος απλός, μια ζωή σκεφτικός

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

11-10-2016

Άνθρωπος απλός, μια ζωή σκεφτικός.
Ρυτίδες στην μορφή, ίσως και στην ψυχή.
Έξυπνο βλέμμα αλλά πονεμένο, με την αρμύρα της θάλασσας κεντημένο.
Ατενίζοντας μακριά, μαζί με τα πουλιά,
πολυταξιδεμένος και κοσμογυρισμένος.
Φτάνοντας μέχρι τον ορίζοντα η ματιά,
ήθελε να χωρίσει τον ουρανό στα δύο από την πληγωμένη του καρδιά.
Μονολογούσε μερικές φορές,
με τον αγέρα είχε κουβέντες πολλές.
Την αστραπή και τον κεραυνό τα είχε πάντα οδηγό.

Φίλοι λίγοι και καλοί, ποτισμένοι από της αλμύρας το κρασί.
Αεράκι θαλασσινό στην δική τους πλώρη,
καπεταναίοι,
της τρικυμίας τζογαδόροι.
Γλάρος εδώ, γλάρος και εκεί, δοκιμαστές στο γυναικείο φιλί,
σε κάθε λιμάνι φανταστικό αλλά και στα ταξίδια τους, υπαρκτό.
Πολλές ρυτίδες και στο βλέμμα ίχνη από φιγούρα θελκτική, μιας θαλάσσιας γοργόνας το φιλί.
Όλο για αυτήν μονολογουσαν και το φιλί της προσμονούσαν.

Ο ορίζοντας με μια γραμμή φαινόταν στο κόκκινο να είχε βαφτεί.
Ίσως σαν να ‘ θελε να του θυμίσει, κόκκινο κρασί και λάγνο μεθύσι,
με μια νεράιδα που προσπαθούσε να ξεχάσει και το κορμί της να ορίσει.
Αλλά το μυαλό του τον παίδευε από του φιλιού της το κόκκινο μετάξι.
Αυτός και οι φίλοι του οι πελαγίσιοι στο κρασί και το χορό το είχαν ρίξει.
Ντέρτι και καημός στην ματιά τους, καρφωμένα λόγια στην καρδιά τους.
Είναι δύσκολο το κόκκινο φιλί να ξεχάσεις,
γοργόνες, νεράιδες να διαγράψεις.
Είναι η θάλασσα που τα θυμίζει και το μυαλό το τριβελίζει.

Με ένα ιστιοφόρο κάθε μέρα, διασχίζοντας του Αιγαίου την αρμύρα,
πότε στην Ιό, πότε στην Μυτιλήνη, μέχρι την Κύπρο και μετά την Σαντορίνη,
να βρουν μια μονάκριβη θυγατέρα,
το ντέρτι της καρδιάς τους να κάνει πέρα.
Πάτο στο ποτήρι δεν μπορούσαν να βρούνε, είχαν χάσει το δρόμο από την μνήμη ενός φιλιού να ξαναβρούνε,
που το μυαλό τους είχε κλέψει και την καρδιά τους είχε δέσει.
Κόμπο μεγάλο πελαγίσιο, που είναι δύσκολο να ξεδέσεις χωρίς μεγάλο ρίσκο.
Φουρτούνες τα χάδια της να τα θυμούνται, καταιγίδες και αστραπές να την ποθούνε.
Και όταν η θάλασσα γινόταν λάδι, ήθελαν να γίνουν οι δικοί της γλάροι,
να ταξιδεύουνε μαζί της, να ακούνε την γλυκιά φωνή της.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by