Μυρίζω το χώμα, περιμένει πεινασμένα την βροχή

Ποίημα:Stamatina Vathi

5-7-2016

Μυρίζω το χώμα, περιμένει πεινασμένα την βροχή.
Τα σύννεφα έχουν αρχίσει και κάνουν παρέες,
περιμένουν τον κεραυνό και την αστραπή.
Αισθάνομαι μια ανυπομονησία, όλα γύρω μου σε μια εκκωφαντική αναμονή.

Τα λουλούδια σε μια σειρά περιμένουν τις σταγόνες να τους δείξουν το χορό,
ένα χορό φρεσκάδας και αναγέννησης μεμιάς.
Μετά από το πέρασμα ενός Ήλιου αρχηγού, της φωτιάς Βασιλιά,
ζητούν απεγνωσμένα το νερό, να ξεδιψάσουν και να γιατρευτούν, από τα καυτά του τα φιλιά.

Όλα τα πλάσματα σε μια ένταση κρυφή, μια σιωπή αμαρτωλή,
που κάτι κρύβει, κάτι ετοιμάζει και όπου να ναι θα ξεσπάσει.
Όλοι οι πόροι σε πλήρη διαστολή και εγώ να περιμένω με μεγάλη προσμονή.
Αισθάνομαι την φυση σε ένα πυρετικό ταγκό, του πάθους και της έντασης, το υπόγειο δυναμικό.

Ανοίγω τα χέρια, μυρίζω δυνατά, γεμίζω τα πνευμόνια μου,παίρνω δύναμη και ομορφιά.
Ψάχνω κάπου για να προστατευτώ, να βγω μετά την βροχή έξω, τις μυρωδιές να ρουφήξω, να ονειρευτώ.
Να χαρώ την αξία της βροχής, της εξαγνιστικής της υπεροχής.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by