Μάτια χαμένα, άχρωμα, πεθαμένα

Φωτογραφία της Zanna Vrettou.

Poem: Stamatina Vathi

17-9-2016

Μάτια χαμένα, άχρωμα, πεθαμένα,
να κοιτούν ολούθε, μα και πουθενά.
Σαν σε χωρίς σανίδα σωτηρίας αφημένα,
σε ένα ταξίδι της ζωής κατακερματισμένα.

Χωρίς λιμάνι να τα περιμένει,
χωρίς φάρο να τα προστατεύει,
χωρίς φεγγάρι και πυξίδα να τα συντροφεύει,
πνιγμένα στο μηδέν και κρεμασμένα στο μετά.

Βουβά στην ματιά,
ξεραμένα ποτάμια της ζωής από δάκρυα,
από ξαφνικούς χαμούς και ολέθριες προδοσίες,
από χτυπήματα της μοίρας και ζηλευτές λυκοφιλίες.

Χαμένα σε θάλασσες της απογοήτευσης,
σαν να έχουν χάσει το φως τους το πολύτιμο αγαθό τους.
Της ψυχής τη δύναμη, της αγάπης για ζωή το μερτικό. Ανέκφραστα και σκοτεινά, σε θάλασσες του Αδη χωρίς πανιά.

Η ελπίδα έχει κρυφτεί.
Ούτε ήλιος τα δυναμώνει, ούτε καταιγίδα, ούτε αστραπή.
Ούτε το δικαίωμα της ζητιανιάς για μια αγάπη,
ούτε να βγει από την άκρη των ματιών τους ένα δάκρυ.

Χώμα και λάσπη το σώμα βουτηγμένο,
με μια ψυχή και μια καρδιά στον θρήνο της αβύσσου αφημένο.
Αναρωτιέσαι άραγε έχει το προνόμιο για να σκεφτεί,
να πάρει ανάσα, να γευτεί ή ακόμα και να ερωτευτεί.
Μέσα στο τίποτα χωρίς πανιά, με ένα βλέμμα στο πουθενά.

Πίνακας: Michel Kokkinos

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by