Γλυκιά μου νύχτα, έρεβος

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-4-2016

Γλυκιά μου νύχτα, έρεβος.
Αστέρια μου φωτοσήμαντρα.
Ένας κύκλος, μια αγάπη, που με κλείνει στα σωθικά της.
Φεγγάρι μου πορφυρόλαμπρο.
Ένα χρώμα μες στο αίμα.
Μνήμες αστείρευτες, γαλαζοπράσινες λαμπάδες μες στο Σύμπαν.

Μια σπείρα η ζωή, ο καθένας μια ιστορία.
Λήθη στον χαμό, που πριονίζει την συνέχεια.
Μια μαύρη θάλασσα με ασημοκόκκινα γράμματα,
από το βιβλίο της ζωής, που γράφει και ξαναγράφει.
Και το μυαλό να ταλανίζει ανάλογα με το φέγγος των σκέψεων.

Οι σκέψεις σαν τα ψηλά βουνά, να θωρείς πώς φτάνουν τον στιγματισμένο ουρανό αλλά τα μάτια να σε κοροϊδεύουν.
Μικρή η σταγόνα σου στην Ζωή, Συμπαντική η απαίτηση της Συνέχειας.

Αρχίζει να ξεπροβάλλει ο Ήλιος!
Δειλά δειλά αλλά σταθερά.
Ο κύκλος να ανοίξει πάλι.
Τα χείλη να γελάσουν, τα χέρια να αγκαλιάσουν.
Δύο ώμοι, δύο ματιά, δύο χερια
Μια ολάκερη αγκαλιά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by