Μια μελωδία από μαντολινάτα

Poem: Stamatina Vathi

Μια μελωδία από μαντολινάτα,
να παίζει με τα περίτεχνα κάγκελα στα μπαλκόνια,
να κουδουνίζει γλυκόσυρτα με τα χειροποίητα κεραμίδια στα σπίτια, στα ξύλινα καδρόνια.
Να τρέχει παίζοντας κρυφτό αντιλαλώντας στης παλιάς πόλης τα καντόνια.
Να ξυπνά αισθήσεις, γεύσεις, οσφρήσεις.
Να γαργαλάει αυτιά, να γλυκαίνει με λουλουδάτο μέλι την καρδιά,
να τυραννά το μυαλό,
να το τριβελίζει σε χρόνια παρελθοντικά σε έναν ευγενικό σκοπό.

Να χαϊδεύει τις τοξοτές καμάρες,
να τινάζει ανεπαίσθητα τα φύλλα από το βασιλικό,
να κουδουνίζει στις γλάστρες.
Με τις γάτες να το ρίχνει στο κρυφτό.
Να βρίσκει αντίσταση στις γυαλιστερές από τον ήλιο καμπάνες.
Να στριφογυρίζει τα φύλλα της βοκαμβίλιας,
να παίζει με τα πλακάκια στα δρομάκια,
στα παραθύρια, στις αυλές και τις καμπύλες.
Να γίνεται χαμόγελο, δάκρυ χαράς, γεύση μιας άλλης εποχής νοσταλγικής, παλιάς.
Να μυρίζει αναμνήσεις στα βάθη του χρόνου μεμιάς.

Να ακούγονται οι καντάδες,
να γίνονται φιδογυριστές νότες,
να λειαίνονται στις συστάδες.
Να φτάνουν μέχρι της σμαραγδοπράσινης θάλασσας τα λικνιστά κυματάκια,
να αναμιγνύονται με του Ιονίου τα χρώματα,
τα μεθυστικά από άρωμα Κερκυραϊκά σοκάκια.
Δίπατα αρχοντικά, γιασεμί, μαντζουράνα και μαγικά μπαλκόνια με βασιλικά.
Μια αναγέννηση με γεύση από το παρελθόν
και ηρεμία στην ψυχή και την καρδιά με βλέμμα στο παρόν.

Πίνακας: Dimitra Psilopanagioti

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by