Είμαι τόσο μικρή

Φωτογραφία της Zanna Vrettou.

Poem: Stamatina Vathi

11-9-2016

Είμαι τόσο μικρή, μια κουκκίδα αληθινή.
Ένας αέρας δυνατός, του βοριά φίλος καλός να με παρασέρνει,
να με χτυπά, να με καταδυναστεύει.

Ένα σύρσιμο από τα φύλλα του φθινοπώρου να γίνονται ένα με εμένα,
να φτάνουν μέχρι τα στενά όλου του κόσμου.
Θα ήθελα εκεί να πάω να κρυφτώ, ένα τραγούδι να τραγουδήσω, κρασί κόκκινο να γευτώ.

Αλλά ο αέρας με τραβάει προς την δύση, μαυρίζει ο ουρανός,
είναι έτοιμος μαύρο καπνό να εκσφεδονίσει.
Σαν ηφαίστειο πάρα πέρα, λάβα καυτή χύνεται, σύννεφα φτάνουν μέχρι τον αέρα.
Κοιτάω όλο το γαλάζιο, όλα τα νησιά, όλο το μουράγιο.

Ένα δάκρυ από της καρδιάς μου τα κρυφά τα μονοπάτια,
γίνεται χιόνι στις αρχές του χειμώνα τα κιτάπια.
Κόκκινο θα γευτεί το χιόνι από της λάβας το καμιόνι.
Θα χυθεί μέχρι της θάλασσας τα βάθη,
θα μου φέρει μαργαριτάρι από της ψυχής σου το δάκρυ.

Εγώ κατεύθυνση θέλω να αλλάξω αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν ξέρω που να ξαποστάσω.
Ο αέρας θα φυσήξει με ακόμα πιο δύναμη μεγάλη,
θα φτάσω μέχρι τον ήλιο, θα γίνω μια ηλιαχτίδα, ένα φεγγάρι.
Θα πάρουν οντότητα πολλά φανταστικά και αγαπημένα, αλλά εγώ θα αποζητώ μονάχα εσένα.
Θα είμαι όμως του ήλιου η ηλιαχτίδα για να φωτίζω την ψυχή του. Τα χίλια μύρια.

Μα σαν φεγγάρι που θα είμαι πάλι από το μυαλό μου ποτέ δεν θα σε έχω βγάλει.
Το ίδιο και εσύ και θα με αποζητάς και πιο πολύ.
Θα θέλεις να χαθείς, ίσως να μην με είχες δει,
αλλά είναι της μοίρας το γραμμένο και από τους θεούς καθορισμένο.

Όταν οι δύο σταγόνες γίνουν ένα,
θα είμαστε μέσα στου χρόνου τα δεδομένα.
Δύο δάκρυα αγάπης, δύο καρδιές,
μια ουσία, μια του κόσμου παληγγενεσία.
Λάβα της καρδιάς το αίμα που θα ζητάει μόνο εσένα.
Μόνο όταν το δύο γίνει ένα θα βρει η γη μου της αλήθειας της τα αγαπημένα.

Φωτογραφία:Stuart Sandersonn

2 σκέψεις σχετικά με το “Είμαι τόσο μικρή”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by