Γυρνώ το σώμα, αρχίζω χορό

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

Γυρνώ το σώμα, αρχίζω χορό, χέρια ανοιχτά σαν τον αετό.
Φέρνω στροφή μες στην ψυχή, μιλάω με εμένα, κάνω ενδοσκοπιση κανονική.
Λυγίζω τα γόνατα, το ένα το ακουμπάω κάτω,
χτυπάω με δύναμη το χώμα με την παλάμη μου γεμάτο.

Βγάζω κραυγή, φωνάζω δυνατά,
τα μάτια ψηλά, με τον ουρανό πιάνω κουβέντα και τα θεριά.
Σηκώνομαι πάλι, τα χέρια ψηλά, σαν η ψυχή μου από το σώμα μου να φεύγει γοργά.
Αλλά είμαι ζωντανός και δυνατός,
γίνομαι ένα με την βροντή σαν κεραυνός.

Ποτέ το ένα πόδι λυγίζω πότε το άλλο,
ποτέ την πλάτη μου γέρνω σαν όλα τα βάρη να τα έχω πάνω.
Ποτέ βάζω τα δύο γόνατα κάτω και την πλάτη στο χώμα γυρίζω.
Ποτέ τα δύο χέρια σαν γροθιά της γης το χώμα να χτυπά, το βουνίσιο.

Όταν πια έχω γίνει μια ψυχή, ένα σώμα, μια κραυγή αισθάνομαι ελεύθερος πραγματικά,
να έχω στην πλάτη αληθινά φτερά.
Ένας αετός έτοιμος να πετάξει,
τον ουρανό για να τραντάξει.
Ματιά δυνατά, γερακίσια,
ψυχή της φωτιάς και του ανέμου, αετίσια.
Μια πυγμή, μια κραυγή, μια ελεύθερη ψυχή.

Φωτογραφία: Stavros Troul

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by