Μέσα στο ασημένιο από λάμψεις βράδυ

Ποίημα:Stamatina Vathi

Μέσα στο ασημένιο από λάμψεις βράδυ,
ακούω το κροταλισμα των χτυπων της καρδιάς σου.
Ένα σιγομουρμουρητο παράπονο στα χείλη σου,
μια γλυκιά μελαγχολία στο βλέμμα σου.

Έχουμε μία αίσθηση γλυκόπικρη στo στόμα μας,
την αίσθηση του αποχωρισμου.
Η ησυχία του τοπίου μεγαλώνει την ένταση μας,
την κάνει να φτάσει μέχρι τον ουρανό.

Τα λιγοστά λόγια δείχνουν την φτώχεια της ψυχής μας
και τα άπειρα αστέρια, τονίζουν περισσότερο με το φως τους τις συσπάσεις των προσώπων μας.
Θέλουμε να κλάψουμε, να πέσουν τα δάκρυα σαν πεφταστερια, να νωπευσουν τα χείλη μας.

Να δωθουμε ολότελα στο σκοτάδι της ψυχής μας.
Να θρυμματιστουμε και να γίνουν ένα οι καρδιές μας
Μια ψυχή σε δύο κορμιά, μέσα στο σκοτάδι του μυαλού μας.
Πόσο υπομονή να αντεξουμε, η έλλειψη μεγάλη.

26-5-2016

Φωτογραφία :Kostas Orologas

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by