Ώ μια πονεμένη ψυχή

Poem: Stamatina Vathi

Ώ μια πονεμένη ψυχή, από το ψέμα και την κακία που έχει χτυπηθεί.
Πόδια γυμνά σε εσένα πάνω Γη, μάτια ψηλά στον ουρανό με προσμονή,
είναι χτυπημένη πολύ.
Παίρνει νερό από τον Αχέροντα ποταμό,
χώμα από της σκιά μιας βελανιδιάς το ιερό,
κάθεται κάτω στο χώμα ταπεινά,
με των ματιών της τα δάκρυα στη γη ρίχνει σταγόνα και δάκρυ από την πληγή της ψυχής και αποζητά.
Πληγές και αίμα στην μάνα την Γη,
γέλιο και δάκρυ από της καρδιάς την ρίζα την μοναδική
και ζητά δίκαιο και ανταπόδωση σε ότι έχει συμβεί.

Ο χτύπος να ραγίσει,
την κατάρα στο κόρφο αυτής που την εκστόμισε να γυρίσει,
αυτής της κακιάς πνοής που δεν σεβάστηκε την ψυχή από το αίμα της που είναι στο χώμα βαθιά καταγης.
Να γυρίσει στο αίμα που αγαπά τόσο πολύ και όχι στο δικό μου,
στο μοναδικό καρπό της δικής σου ιέρειας που κάθεται εδώ μπρος σου.
Σε εσένα φωνάζω Μάνα Γη!
Και εσύ Ουρανέ και εσύ φεγγάρι,
Ήλιε μου εσύ της κορώνας μου μαργαριτάρι,
σε σας ζητώ την πιο μεγάλη χάρη.
Τον πόνο της καρδιάς μου και της ψυχής μου ο αγέρας μακριά να πάρει.

Θυμηθείτε, θυμηθείτε όταν σας κοιτούσα εκεί ψηλά, με τι ψυχή, με τι όνειρα καθάρια και παιδικά.
Θυμηθείτε, θυμηθείτε που πήγα την μέλισσα να βοηθήσω να σωθεί
και πως δάκρυσα όταν της έφυγε η ψυχή.
Πως αγαπούσα τον άνθρωπο εγώ
και πόσο αθώα τηρούσα τον ουρανό.
Πως απονηρευτα βοηθούσα τον κάθε σκοπό
και το ασημί και το χρυσό δεν είχα ποτέ μου για Θεό.
Θυμηθείτε αυτά τα μάτια που έβλεπε τα αστέρια με ανοιχτά φτερά,
που με το φεγγάρι κοιμόταν αγκαλιά.
Θυμηθείτε.

Φωτογραφία:Παύλος Παυλίδης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by